آراء و نظريات آن بزرگان توجه كنيم و از آن بهره بجوييم . اشكال از ناحيهء اين توجه نيست . نه تنها عيب نيست كه ما به آراء و انظار و شيوهء استنباط آن بزرگان توجه كنيم ، بلكه اين يك امتياز است و به نظر ما قوّت و استحكام مىبخشد . عيب در اين است كه ما به آنچه بايد توجه كنيم توجه نداريم . ما به شناخت موضوع توجه نمىكنيم . شرايط زمانى و مكان و مسائل ديگر را آن گونه كه بايد اهميت نمىدهيم . انسان را آن گونه كه بايد بشناسيم نمىشناسيم . يك كلياتى ، آن هم به صورت غير منسجم ، از پيشينيان گرفته‌ايم و در ذهن خود پرورده‌ايم و مىخواهيم با همان معلومات كلى به سراغ منابع فقه برويم و احكام را استنباط كنيم ؛ عيب كار اينجاست . بعضى تصور مىكنند تنها راه براى جدا ساختن ويژگيهاى كهن و دور نگهداشتن آنها از حريم استنباط ، پيمودن روشهاى جديد و برگرفتن متدهاى نو در استنباط است . اما به عقيدهء من اين نه تنها راه نيست ، بلكه ضرورتى هم ندارد ؛ زيرا منابع احكام ما ، بنا بر اعتقاداتمان ، هيچ گاه تغيير نمىكند . براى استنباط همواره بايد به قرآن و سنّت رجوع كرد . . . بزرگان ما همه همين كار را كردند . ضرورتى در تغيير متد استنباط احساس نمىشود . همان متد صاحب جواهر ، شيخ طوسى و بزرگان ديگر خوب و درست است ؛ امّا اگر اين بزرگان امروز بودند و با همين متد به استنباط مىپرداختند ، نتيجهء استنباط آنان با آنچه در كتابها از ايشان باقى مانده و در رأى و منظر ماست فرق مىكرد . ما بايد به آنچه كه باعث اين فرق مىشود توجه كنيم . آنچه نتيجهء استنباط آنان را به شكل موجود در آورده ، همان شرايط و ويژگيهاى حاكم بر دوران آنان بوده است كه ما اين شرط را نداريم . آنچه به فرض موجود بودن آنان در اين زمان به فتواى آنان رنگ ديگرى مىداد شرايط موجود ماست . اگر ما به شرايط زمان خود توجه كافى بكنيم ، طبيعى است كه از آن شرايط كهن